Miasto Bielsko-Biała powstało w 1951 r. z połączenia dwóch odrębnych miast leżących po przeciwnych stronach rzeki Biała: Bielska i Białej.
Miasto po zjednoczeniu swoich sił zaczęło się bardzo prężnie rozwijać i cytując Wikipedię:
„pełni funkcję głównego ośrodka administracyjnego, przemysłowego, handlowo-usługowego, akademickiego, kulturalnego i turystycznego regionu zwanego potocznie Podbeskidziem. Jest jednym z najlepiej rozwiniętych gospodarczo miast Polski (m.in. 5,8% bezrobocia). Stanowi także ważny w skali kraju węzeł drogowy i kolejowy. Miasto jest członkiem m.in. Związku Miast Polskich.
Według danych z 30 czerwca 2009, w Bielsku-Białej było 175 513 mieszkańców ( 22 miejsce w Polsce). Powierzchnia miasta wynosi 125,66 km² ( 18 miejsce w Polsce).”
Natomiast jeśli chodzi o historię to pokrótce wygląda to tak:
Najstarszym odnalezionym śladem pochodzącym  z ok. XII jest  grodzisko pierścieniowe z wałami, fosą oraz śladami drewnianej zabudowy usytuowane w Starym Bielsku.
Odnalezione w latach 30 i 70 XX w podczas prac archeologicznych chaty mieszkalne, zabudowania gospodarcze, majdan, fragmenty  bruku kamiennego, studnie i dymarki świadczą
o tym, że osadę tę zamieszkiwali rolnicy i rzemieślnicy. Osada mogła także pełnić rolę warowni dla okolicznej ludności. Grodzisko niestety uległo całkowitemu zniszczeniu przez pożar w 1400r.
Natomiast pierwotna osada właściwego Bielska skupiała się na wzgórzu - naturalnym wzniesieniu ze stromym spadkiem od strony wschodniej. Wykorzystując naturalne walory obronne miejsca wzniesiono ok. XIII wieku, dzięki staraniom księcia cieszyńskiego Kazimierza, zamek wokół którego zaczęła skupiać się osada, która z czasem uzyskała prawa miejskie.
Pierwsza wzmianka o Bielsku pochodzi z czerwca 1312 roku i znajduje się w dokumencie księcia cieszyńskiego Mieszka III, w którym nadaje na własność mieszczanom wielki las (obecnie Las Cygański) położony między wsią Kamienica a Mikuszowicami.
Gdy w 1316 roku doszło do podziału ziem i powstania księstwa cieszyńskiego i oświęcimskiego rzeka Biała stała się granicą państwową.
Stosunkowo niewielkie miasto skupiające się wokół prostokątnego rynku (Starówka) oraz wzdłuż uliczek wychodzących z rynku zaczęło rozrastać się na zachód od zamku.
Z czasem zabudowa miejska zaczęła wykraczać poza obręb murów miejskich.
Mieszkańcy trudnili się rzemiosłem handlem, rolnictwem, gospodarką rybną i przede wszystkim rzemiosłem tkacko-sukienniczym.
W miarę rozwoju powstały przedmieścia: Górne, Dolne oraz Żywieckie.
Bielsko w drugiej połowie XVIII wieku stało się znanym ośrodkiem składowym sukna w Rzeczpospolitej, zaczęły powstawać pierwsze fabryki włókiennicze ulokowane wzdłuż rzeki Białej z powodu wykorzystania siły wodnej. Do Bielska zaczęli przybywać nowi inwestorzy-przedsiębiorcy z Austrii, żydowscy finansiści i sklepikarze, kupcy i rzemieślnicy z Węgier i Słowacji, a także inżynierowie i budowniczy z całej Europy, którzy zaczęli wznosić nowe kamienice mieszkalne, rezydencje miejskie i podmiejskie i w końcu swoje fabryki.
Można powiedzieć że to dzięki nim powstała piękna architektura bielska.
Natomiast pierwsza wzmianka o położonym na  prawym brzegu rzeki mieście Biała pochodzi z 1564 roku.
Wówczas to sołtys wsi Lipnik osadził nad rzeką strażników dla obrony przed napadami.
Strażnicy jednak obciążeni zanadto daninami miejscowych dzierżawców przenieśli się pozostawiając swoje domostwa. Z czasem zajęli je rzemieślnicy trudniący się wyrobem sukna.
Osada zaczęła się rozwijać wzdłuż ulicy Lipnickiej i Sukienniczej (obecnie to ulica Szkolna).
Zaczęła również napływać ludność ze Śląska, a także uchodźcy protestanccy, chroniący się w Polsce przed prześladowaniem w krajach habsburskich.
W 1723 roku król August II wydał przywilej lokacyjny dla miasta Białej, nadając mu prawa miejskie.